Tamer Arabacı Şiirleri - Şair Tamer Arabacı

Arama eskiyi bugün ile zayi olmuş,
Sıyrılmış yalan, hakikat susmuş,
Ey Dünya! Dönüyorsan n’olmuş!
Ne çare! Aklım acıyor canım ağrıyor,
Aşk dedikleri meğer hakkın yoluymuş.

Mutluluk gibi bir lüksüm yok. Ne talep edebilecek zamanım var ne de mutlu olmaya yarayacak bir gönlüm…
Umudum sevdiklerimin umudu kadar, hayaller ise mazide bir hoş seda… Artık anılarda mühürlüyüm.
Uzun zamandır sürgünde beklentiler. Bir bir yok olurken içimde sevdalar ben özlemekle yükümlüyüm.
Huzur… Belki bir parça huzurdur bakiyesi hayatın bana.
Vuslata mecalim desem o da nasip meselesi. Bilmem ki dünya gözüyle görür müyüm?

Kayboluyorum gözlerinde
Onca varlığımla,
Onca Yaşamışlığımla,
Bitiveriyorum ellerinde.

Bir yolu olsa yanmaz mıyım?

Siz de yazın bir kenara, dursun.
Hayatlara atılan imzalarla dolu mezarlıklar.
Akılların sınırlarında yitirilen masumiyetler
Mutluluklar hatırına gömülen merhametler.
Bir kenara not düşün siz de;
Bir ecel eşittir sonsuz çarpı korkular.

Gördüm ve Bitti
Aklım başımdan gitti,
Öyle çaresiz düştüm ki
Ne geçmiş kaldı,
Geri dönmeyeceğimi
Bildiğim,

Odunun biri olsam,
Hani hissiz, patavatsız düz biri
Hayvanlığın tavanına vursam
Duygusuzluğun derinliklerinde
Yüreği cebinde gönlü dilinde biri
Kim bilir budur belki mutluluk

Ey aklım!
Sanma gönül sana amade.
Sevmek var aşktan ziyade.
Düşün ve zamanı ziyan etme.

Ey Ruhum!

Bugün mısralardaki hüzün
Kalplerde buruk aşkları
Nedendir hep aramaklar
Unutulmuyor unutulamıyor
Güzelim okul yılları.

Dert değil.
Bilmese de kimse,
Okumasa da…
Yazacağım.

Şair değilim.

Onu sevmemek, sevmemeye çalışmak; Sevmeye çalışmak kadar imkansız. Biliyorsun değil mi? O aslında yok. Sen de var olan tek şey kalp ve o çarptığı sürece, hissedeceksin.

Evet! Unutmaların paradoks olduğu zaman dilimi bu anlar. Yanlış olduğunu, hatanın daniskasını yaptığını bilirsin de vazgeçemezsin O’ndan. Lakin gönlünü coşturan o mükemmel hayali yok sayamazsın. Aslında; O yok! Kocaman bir boşluk, belki karaltı ya da gördüğümüzü zannettiğimiz serap. Bilmen gereken, Eğer sen var isen, yani azıcık kendine saygın varsa asla olmamalı öyle biri. Sıkışırsan gönlünle aklın arasına bir an düşün ve de; O Yok! Zira O’nun olduğu yerde bitiksin, ufacıksın, sıfırsın yani koskoca bir “HİÇ” sin. Anlamıyorsun değil mi? Aşk sana iyi gelmiyor. Bu saatten sonra ne bekliyorsan sevmekten. Aşk senin neyine ki zaten.

Hem, ne sanıyordun; sevecek miydi seni? . İsteyecek miydi senin istediğin gibi. Komik adam. Ne bekliyordun? Hislerini mi hissedecekti? Hele hele bak burası gerçekten enteresan, karşılık mı verecekti. Düşündün mü gerçekten bunu! Sana inanamıyorum. Yaptın di mi? Düşündün yani! Ah aptal aşık, zeka fukarası zavallı, yani kalkıp sana hülyalı hülyalı bakarak “Seni Seviyorum” mu diyecekti. Bu kadar komedi yeter. Şimdi aklını başına al, dürüst ol kendine…Bağımsız yüreğinle hislerine prim verme. Odaklan… Sadece kendine söyle, telkin et… “O YOK”, “O YOK” “O YOK”. Hiç olmayan biriydi zaten O. Gönlünün oluşturup gözlerine akseden bir hayalden ibaret içindeki asla kapanmayacak eksikliğindi O. Hem Başlayan bir şey var mıydı ki devam eden şeyler olsun. Elinden ne geliyorsa artık. Kendine bir iyilik yap ve git “ÖL”…