Talha Özsarı Şiirleri - Şair Talha Özsarı

Bir umut köylüsüyüm ben
Adıma piyangolar oynanır şehirde
Bataklıktan koku sırtlayan
Müzayadelerin gizli tanığıyım
Kimse bilmez şahitliğimi
Şahit değildir çünkü kimse kendine

İnsan, asla olduğu yerde çark edemez,
Anlamaz yasak hududu ellediğini;
Ruhu asileşinceye dek fark edemez,
İçindeki firavunu beslediğini.

Ve ölüm gelir sığar küçücük bir âna,

Vurup taşlara kafamı kırdığım,
Sahi bilerek O'ndan ayırdığım,
Ne varsa ruhumu geriye tepti.
Yokun bende nüfuzuna sebepti.

Sensin ey masiva; bırak peşimi,

Sekinet uçup da gitti elimden, tutamadım,
Meylettim, yolumu çizdiğini sandığım zara.

Menzili kovalamakta aceleci davrandım,
Tosladım dünden yarına gerilen intizâra.

Dolan emelime nazlı kar anlık,
Yürüdü dağlar onu aşamadım;
Hilâle yıldız, ışığa karanlık,
Kavuştu, ben sana kavuşamadım.

Teni acıtan soğukla örülü bir kış günü,
Başımıza yıkıldı anıların ardı önü.
Allah'ım bu ne çığlık bu nasıl bir acı feryad!
Takılabilir mi bu yakıcı duyguya bir ad.
Ayrıldı canlarımız deriden, kemikten, etten,
Yaşanan bir küçük parçaydı sanki kıyametten.

Beklenen inkılap bizde
Bizde çağın göğsüne çalınacak merhem
Vaat artıklarının açtığı gediğe
Malasını çalacak bilek bizde

Dileniyor kurtuluş reçetesi

Yüzler ne hikayeler anlatır
Yüzlerce
Bulutların birbirlerine bakan yüzleri
Sadece bulutlara konuşmaz
Onların insiyakı yere doğrudur
Bulutu yerden koparan