Talha Özsarı Şiirleri - Şair Talha Özsarı

Toplasan da yığsan dünyadaki bütün bir âhı
Bilmem taşır mı terazi yalnızca refahı
Kadın çocuk evlad-ı hak masumca yanarken
Teneke kafa dünyayı toz pembe sanarken
Dönüyor arzu etrafında dünya dönmüyor
Ortasında çadırların yangın sönmüyor

Halkalandı bir acı çığlık ulaştı yâre,
Bin bir parçaya böldü kalbini pâre pâre..
Tabutunun üstünde şanlı al beyaz bayrak,
Yolcu ebedî yuvaya ona sarılarak.
Yakıyor göğüsleri kavurucu ağır yas,
Vurulur ucu yok kat'a bu acıya mikyas.

Çarşıya indi mahrem bayağılık dorukta
Nezahetle necaset artık aynı olukta
Tüketiyor kutsal ömürleri tek solukta
Öyle ki kanlı bir nefes zihnime üşüştü

Hasreti inletir ruhumu hep uzakların

Sesler ve sığ nefesler
Birbirinin ardına
Sıralanmış kafesler
Sesler ve sığ nefesler

Oynanır da piyesler

Yürüdün, salındı peşinden yapraklar.
Yolun nefesidir boğuk hayatımın!
Kalbim, ürkek ve bikarar atımının;
Titrek buğusunu yalnız sana saklar.

Durdu ay, mühürlü semavi duraklar;

Yitik benliğim yanan mum mahzun sayfalar
Yitik mum yanan benliğim
Mahzun mum yanan sayfalar
Mahzun benliğim yitik sayfalar...

Tek tabanca
Yürürüm pervasızca
Gece sesleri susturunca
Işır düşman da dost da

Tuğlası örülmüş çatısı çatılmış

Topal sinek
Cehenneme binek
Belini bükecek
Ateşten hendek
Ölü dirildi
Ben de yaparım dedi

Bir yıldız kadar sarih
Bir yıldız kadar itaatkar ve mutmain
Bir yıldız gibi yönüm bildirir gözlerin
Göğün titrekliği göğün titrekliği
Ruhunu hangi toprak bitirir
Karanlık, duvarlarında oya edilmiş zindan

Ayrılıktan kalan hüzün
Yaprak ardına sıkışmış
Rüzgarda kırışan yüzün
Sırlı öyküsüne sızmış