Talha Bozdemir Şiirleri - Şair Talha Boz ...

Bugün 311 gün oldu abi.
Zaman geçiyor ama içimdeki boşluk aynı duruyor.
Sen gittikten sonra bazı sesler kısıldı, bazı renkler soldu,
ve ben hâlâ alışıyormuş gibi yaşıyorum.
Sanki her şey yarım,
sanki ben de yarım kaldım biraz.

Bugün boş bir binanın penceresinde ölümü izledim.
Kopuk bir kaç saç teli,
Ve ceplerime yapışmış tütün kırıntıları.
Rüzgarın fısıltısıyla seni düşledim.

Saat kaçtı, ben neredeydim.

Paslı bir çakmağın içinde unuttuğum akşamüstü.
Ateş almıyor lakin artık hiç bir şey.
Duvarlar terliyor gece olunca,
Sensizlik bir garip cesareti.

Masamın üstünde yarım kalmış;

Bilmem kaç yaz daha geçer şu bedenimden.
Kaç insan daha görür, seni unutmaya çalışırım.
Her yeni yüz, her yeni bir kimlik.
Belki biraz daha siler izini.
Lakin gecelerimin sessizliği seni fısıldar;
" Gelmeyecek o".

Seni unutmak için kaç sigara yaksam, kaç kadeh bitirsem.
Yine gözlerin giriyorum rüyalarıma.
Gözlerini hatırladıkça; ta ki bu benim için zor bir şey.
Zihnim de eski bir şarkı yankılanıyor.
Ben se her dakika o şarkıyı mırıldanıyorum.

Çürük bir sandalye gibi sallanan bedenim.
Her zaman ki gibi seni aradı.
Neden bir mezar taşı gibi dikiliyor ismim.
Yırtık bir gömlek gibi sarkan gülüşlerim.
Çamurlu yollarda ayak izini aradı.

Evimde ki koca karı ağırlığında ki perdeler,
Artık bir cenaze örtüsünden ibaret.
Güneş bile korkup saklanıyor.
Karanlıkta ölmek daha güzel.

Biliyormusun ?

Eğer kırk gün sonra okunursa ; kırkım.
O mor elbiseni giyerek dua et bana.
Lakin duanın sonunda; amin deme bana.
O çok dokunur, sensizlikten ip misali ölümde yürüyen ruhuma.

Sarhoşken mektuplar yaz.

İsmin şimdi bir tren düdüğü gibi boğazımda.
Ceplerimde bir çanta dolusu eski akşam üstü.
Çöplere atılmış oyuncak gibi anılarımız.
Simit kırıntılarında yürüyen martılar kadar kısa mutluluklar.

Kahkahaların bile ürkekti, ben duymaya çalıştım.

Kırık merdivenlerden düşüyor gölgem.
Sandalyem ters düşmüş avluda.
Çiçek değil pas kokuyor ceplerim.
Yağmurun dili paslı bıçak.

Başımın ucunda mavi bir lamba yanıyor.