Sen ki mehtapta açan çiçek.
Ucu bucağı görünmeyen deniz de bir sandal.
Sen ki gökyüzün de ki bulut,
Yere düşen bir damla.
Sen ki bir çocuğun ilk ağlaması veyahut ilk oyuncağı.
Sen ki sadeliğin en güzel hali.
Biliyor musun?
Bu artık sana yazdığım son şiir.
Hastane koridorlarında yankılanan çığlıklar.
Kalbimin ritmini anımsatıyor bana.
Şunu da biliyorsun değil mi?
Benim de bir kalbim vardı;
Biliyormusun;
Bana geçmeyecek bir yara bıraktın.
O yaraları ne kadar sarmaya çalışsam;
Nafile, o yara her gün kanıyor.
Sanki bana mırıldanıyor bazen;




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!