Boş Bina Penceresi Şiiri - Talha Bozdemir

Bugün boş bir binanın penceresinde ölümü izledim.
Kopuk bir kaç saç teli,
Ve ceplerime yapışmış tütün kırıntıları.
Rüzgarın fısıltısıyla seni düşledim.

Saat kaçtı, ben neredeydim.
İnan hiç birini bilmiyorum.
Kelimeler boğazıma görünmez bir ip dolarken.
Ben yine bir fısıltıyla seni düşledim.
Bu çok garipti?
Galiba kelimelerde ölüm korkusu yaşıyor.
Ama ben sessizliğin sensizliğinde:
Bir sokak kedisinin gecede kaybolan sesi gibi,
Yine seni düşledim.

Bu kaçıncı yazdığım şiir inan bilmiyorum.
Bir çoğunu da sarhoşken yazdığımdan;
Okuyamıyorum.
Sensizliğin bu bilmem kaçıncı ayında:
Ben yine seni düşlüyorum.