Talat Özgen Şiirleri - Şair Talat Özgen

Insanoglu neden böyle
Her seyi düsünür kendine
Aklina gelmez bir an
Karsimdakide bir insan

Yanliz bende,bende olsun

Biz bu dünyayi yaratmadik deyip
Cekilemeyiz bir bir kenara
Bir nevi bizde sorumluyuz
Yapilanlardan ve yapilmiyanlardan

Bizde bu akil,beyin var ise

Kader diye yutturulan
Esaretin tezkeresi
Kitabinada uydurmuslar
Islerine geldigi gibi

Seytana söz geciremiyen

Acilarim cok büyük
Yanginlar var icimde
Göz yaslarim da akiyor
Bunlar senden bana son hediye

Bu kadar cok sevmisim

Kalbime yazdim ismini
Gözüm görür yanliz seni
Cekilmiyor,kahrediyor
Karanligin sessizligi

Her taraf olmus sim siyah

Vur tellerine
Saplansın yüreğime bir ok gibi
Hüzünlerim cabası
Göz yaşlarımın denizlerine

Yok bir silenim

Bu düzen kar düzeni
Insanin insani sömürmesi
Baglamis elini,kolunu
Kurtulusun yok gibi

Bencilligi asilar

Seni seven bende bir kalp var
Diyemedi sana sevgili yar
Zamansiz bir sevda ile
Yüregimi daglar,yakar

Gecem gündüzüm karisti

Gözlerine bakmaya doyamadim
Ben bir tek buna yanarim
Kalpten kalbe giden yolda
Hasretlik benim alin yazim

Mümkünde degil ki,unutamam

Gölgeninin üzerinden atlamanla baslar
Kendi kendini bulman,
Özgürlüge ilk adimin

Icine dogdugun hayat
Belki esaretin bir kurbani