Talat Özgen Şiirleri - Şair Talat Özgen

hüzünlerin dostudur dostudur her gece
yalnızlığa açılan açılan pencere
sorma nasıl geçiyor geçiyor da diye
buna hayat diyorlar diyorlar sadece,

gerisini boş vermek boş vermek mi lazım

Ne yaparsan yap hepsi boş
Kahredici bir umut
Gelse de kulağa hep hoş
Gerçek dipsiz bir kuyu,

kaderim de seni tanımakta varmış
olurken tüm güzellikler bana yabancı
ne eylersin gönül bu sabahın akşamı
alsa da beni benden yarınların kaygısı...

gözlerim yolda kalmasın da ne yapsınlar

Bana öyle alımlı alımlı
Bakma gönül,
Sabahın
Akşamı
Yok

Daha neye gerek var ki
Yokluğundan gayrı,
Bak
Hakikat,
Umut zaten diz çökmüşler

sabahın hükmü yok sen olmayınca
güneşin doğması boşu boşuna
bugünler de geçse neye ki fayda
yarınlar pişmanlık duyacak sanma,

bulut
olmak isterdim bulut
bazen uçmak
bazen
yağmur olup yağmak
bazen

Yüreğime düşen bir yangınsın,
Ateşim
Olma
Gözyüzümde bulutum ol
Mavilere bulanmış,

istemiyorum anlasın beni kimse
kalbim kalbine dokunuyorsa
akıl mantık işi değil ki bu
yürek yüreğe teslim olmuşsa...

istemiyorum anlasın beni kimse

yine ben ben ileyim
vururken gece darbe
ne eylerim hayat bu
yalnızlık son bir çare...

ömrün taksiratıdır