Talat Özgen Şiirleri - Şair Talat Özgen

kimseye sormadım seni severken
dünyanın halinden sana bana ne?
kim ne derse desin umrumda değil
sen yüreğimdesin yaşam bahane...

anlıyan anlasın benim gülümsün

öyle sevmişim ki umuttan öte
dünyayı verseler vazgeçmem yine
sen kalp de ben yürek farkı yok bende
ikisi de mahkum gönülden yare...

sanki hapis olmuş bitmiyen çile

dünya alem bilsin sevmek ne çare
o da kafi değil artık mucize
sizlere ömürmüş kavuşmak yare
bu saatten sonra gülmek neyime...

dünyamız yabancı kabul ne çare

eskiler güzelmiş
belki çocuktuk diye
büyüdükte halt ettik
içine dışına her yere...

gülmek te artık mafiş

şu yokluk varlık gibi
vaktin vatansız hali
bir döngü çerçevesi
buna hayat demişler...

ömür zapt etmiş gibi

kaderim de seni tanımakta varmış
olurken tüm güzellikler bana yabancı
ne eylersin gönül bu sabahın akşamı
alsa da beni benden yarınların kaygısı...

gözlerim yolda kalmasın da ne yapsınlar

bulut
olmak isterdim bulut
bazen uçmak
bazen
yağmur olup yağmak
bazen

kiminin sevinci kiminin yası
filizlenen bir dal yaşamın taçı
kalk gidelim desem neylersin hanı
buluta asılmış bir yel gibiyim...

ömür denilen şu zamanın harcı

Yanlizim ben yanlizim
Sanma ki haksizim
Icimdeki o sizim
Benim tek arkadasim

Bulmusken sen yarimi

yoktur zamane bi çare
akar gider tane tane
bugün varsan yarın yoksun
bırak düşsün gönül yare...

dermansız derdindir sende