Tahsin Emek Şiirleri - Şair Tahsin Emek

Kahretsin seni Allah Kahretsin
Nelere düşürdün beni
Bilsen utanırdın
Kaldırmazdın başını

Utanırdın yaptıklarından

Ne yüceydi sevgin benim içimde
Unutması çok zor oluyor anne
Hançerler sapladın üzgün sineme
İçerimde bir kor yanıyor anne

Ben senin yavrundum nasıl bıraktın

Seni
Bir süt çocuğunun
Annesini
Arının çiçeği
Mecnunun leylasını
Ayyaşın rakısını

Bir odada yaşayan.
Üç çocuklu Anne babanın.
Dördüncü çocuğu! Geldim hayata.
Kamışla ayrılan bir ahır-damın yanında.

GÖRMEDEN GÖZLERİM SEVDİM ONU BEN!
SÖZLERİ YETTİ SOL YANIMA GİRMEYE!

Seni her görüşte içim kıpırdar
Bir esinti tutar sarar kalbimi
Zamanla heyecan çoğalır artar
Sanki ateşteymiş yakmış tenimi

Ne güzel duygu bu anlayamadım

Oturup seninle sözleşeme-dik
İki Aşık gibi değişeme-dik!
Kadere dur deyip yenişemedik.
Bari bayramları kutla sevgilim..

Esmez oldu yeller selam etmesem!

SON MEKTUP

Tarihsiz bir mektup geçti elime.
Yıldönümün kutlu olsun demişsin.
Nasıl yetişmişti Kasım birine.
Hangi yılda idim bilememiştim.

Elimde son damlası kalmış hayatın
Ümit ışıklarım söndü sönecek
Faydası yok bende sevginin aşkın
Koca ömür sanki geçti geçecek

Bir küskünlük bende bu yaşantıya

SORUYORUM SİZE AĞALAR BEYLER

Size seslenirim, ağalar beyler
Bu yolların acep sonu olur mu?
Yolsuzluğun başı alıp ta gitmiş
Yolsuz olan acep yolu bulur mu?