Tabanca Şiiri - Kasım Kobakçı

Sırtına geçirdiği kalın palto, bir dehşet katar,
Çehresini saklayan koyu peçe, o kinleri yutar,
Yüzünden süzülen, o öfkeli sert bakışlar batar,
Soluksuz adımlarla gider, yürüdüğü menzile.
*
Sağ avucunda taşıdığı, ağır tabancasıyla,
Acımadan kırıp yıkacak, o çelik namlusuyla.
*
Zihnindeki saf kuruntular, adeta ezilir,
Betonlardan kurulan, koca meskenlere dizilir,
Çelik namlulu tabancasında, intikam sezilir,
Fikirleri kovalayıp, odaklanır hedefine.
*
Hesaplaşma vakti gelip, çatarken adamlarıyla,
Caddeleri geziyor, bitmeyen kin anılarıyla.
*
Zihnini kemiren, derin dertlerden hemen sıyrılıp,
Hedefindeki asıl binanın, dibine kıvrılıp,
Demir tokmakla, kırmayı kurarken birden ayrılıp,
Kapalı duran girişin dibinde, bekler sessizce.
*
Kalbindeki fırtınaları, usulca dindirerek,
Dileklerini, ıssız holün köşesine sererek,
Ruhunu paramparça kılacak, mermiyi sürerek,
Sırtını dayayarak soğuk beton direğe, çöker.
*
O çelik namlusuna sürdüğü, parlak bakır fişek,
Niyeti, hasmının yüreğini parçalayıp biçmek,
İntikam arzusuyla yanarken, hedefini deşmek.
*
Zaman, koyu ufuklara evrildiği anlarında,
Caddedeki pencereler, kapandığı yanlarında,
Mahzun adımlar işitilir, cadde boşluklarında,
Hüzünle yürüyen hedefin, titreşiyor kolları.
*
Tunç namludan kopan gürültü, kulakları çınlatır,
Yankılanan o çığlıklar, gök binaları inletir,
Yıkılan aşık ruhlara, ebedi veda dinletir,
Çehrelerden akan seller, süzülür ıssız zemine.
*
Yüzüne bakan hasmına, o aşkını haykıracak,
Tutkunum sana nidalarıyla, mekana sızacak,
Mermiler dolu tabanca, acı gerçeği yutacak.