Sustuk ben ve tanrı Şiiri - Selda Erşahin

Sen gidersin—
bir ölümün kalır
ve onlarca keder.
Hangisine ağlasam
gözyaşım yetmez.
Ne göğe kanat çırptım
ne de yere sığdım.
İkinci kez uyandım uykulardan.
Tanrı
ellerini gözlerime değdirdi—
“Ah kulum,” dedi.
Bulutlarım paklamaz
yüreğindeki acıyı.
Yığsam da ırmakları
göz pınarlarına
söküp atamam.
“Dur,” dedi,
“yanı başında bir kudret var.
Sanma ki mazlumun ahı kalır.”
Ve sustu.
Sustuk—
ben ve tanrı.