Susmak Şiiri - Mustafa Alp

susmak
öyle sandığın gibi boşluk değil
biriken kelimelerin mezarlığıdır bazen
dilin ucuna kadar gelip
boş ver diye geri dönen cümlelerin ağırlığıdır

susmak
ses’siz bir eylem değil sadece
en gürültülü isyandır aslında
anlayana.

çünkü insan
en çok konuşacakken susar
en çok kırıldığında
iyiyim der geçer
ve o geçiş var ya.
işte orada kalır her şey

kırıldığını söylemez insan
çünkü bilir
anlatınca da anlaşılmayacak
çünkü bazı kırıklar
kelime kabul etmez
kanamaz ama sızlar
ve en çok da geceleri konuşur

sen sanırsın ki
bitmiştir
oysa o sadece içine çekilmiştir
bir köşeye oturup
kendi kendine susuyordur

bitmek.
öyle bir anda olmaz
yavaş yavaş silinir insan içinden
önce heves gider
sonra ses
sonra gözlerdeki ışık

ve bir gün
hiç kavga etmeden
hiç bağırmadan
sadece susarak
biter

bitmek’tir bu
yorgun bir vazgeçiştir
artık anlatamam demektir

ama asıl ağır olan
bitirmek’tir
kendi ellerinle kapıyı kapamak
içeride kalan bütün anılara rağmen
dönmemeyi seçmektir

işte insan
en çok orada büyür
en çok orada eksilir

susmak.
kimi zaman bir kabulleniş
kimi zaman bir vedadır
ama en çok da
ben artık yokum demenin en kibar halidir

anlayana…