Suskunluğun Alfabesi

Biliyorum, ben sana hiç gelmedim...
Gözlerin uçsuz bucaksız bir denizdi,
Ben kıyısında durdum
Ve yüzmeye bile kıyamadım.

Çok istedim o gece seninle “tanış” olmayı,
Ruhuna bir iz bırakmayı...
Ama hem çekindim gölgenden,
Hem de en çok sana yaklaştım kendimden.

Biliyorum, ismin başka bir lisan,
İçindeki yaralar başka bir derya...
Söyleyemediklerini duydum ben,
Tam da o sessizlikte.

Kaç defa daldım bakışlarının derinliğine,
Dipsiz bir hatıraya dönüşen o yere...
Sen hiç fark ettin mi içimdeki yangını?
Koşmadım peşinden deli divane,
Ama sanma ki yorulmadım...
Sahi, koşmak sadece bir mesafe miydi?
Ben seni en çok,
Mühürlü suskunluğunla sevdim.

Sen bana hiç konuşmadın...
Ama biliyorum; konuşmak
İki kelimeden ibaret değil.
Ben kaç defa baktım bendeki “sen”e,
Sen bir şiir okudun o videoda...
O ses, o nefes,
Sol yanımda asılı kaldı.

Senden bana tek bir düş kaldı:
Gözlerinde kaybolduğum bir evren.
Öyle saf, öyle gerçek...
Kalbim her köşe başında çarptı,
Belki yeniden rastlaşırız diye.
Ama ben, senin duvarlarında
Adı konmamış bir anı gibi kaldım.

Alışık değilim bilmediğim surlara
Yüreğimi bırakmaya...
Ama sende, en azından bir izim var.
Belki zaman siler dedim,
Belki geçer...
Ama ben hâlâ
O tek bir “an”da tutukluyum.

Bir gece yarısı düşerse bu şiir uykuna,
Bil ki sen;
Yürekten öte, ruha kazınan bir izsin.
Ne olur...
Beni bu sessizliğinle
Deli divane etme.