Geçmişe Gelen Haciz Şiiri - Yılmaz Tizgöl

GEÇMİŞE GELEN HACİZ
Yakamoz dalgaları karanlıkta bekler sevdiğini.
Saçları yıldızlarla karanlık
Siyah elbisesi düşer omuzlarından.
Düşer suyun içine bir anlık
Dans eder sularda ışıklar
Ve karanlıklar utanmadan soyunur.
Yakamozlar dokunur gece mavisi saçlarına
Çılgınca sevişirler, usanmadan.
Bakamam utanırım, çıplaklığına
Bakamam ki kıskanmadan
Anlamsızca susarım nutkum tutulur.
Gece çapkın gece arsız gece hırsız bir sevgili
Sarıldıkça denize ufku tuzlanır
Sessiz dalgalarla öper ıssız sahili
Her öpüş bir tutku benim kalbim buzlanır
Aydınlanır lacivert sular
Yaşlı bir çınarın aksi düşer yalnızların denizine.
Bir sabah ezanı uzaklardan duyulur
Sessizce ayrılır dalgalar kumsaldan döner izine
Sürgün martılar çığlık çığlığa ulur.

Alaca sabahta sis basar yüreğimi
Yalnızlık hayatın tek bakiyesi
Müzmin bir geceyle ittifak kurulur
Yine de güvenme dostundur sanma
Dostluğu sabaha kadar sakın aldanma
Hüzün zaten her gün akşamdan kalma
Eski bir iskelede dilim burulur

Gün doğar… tanıdık bir keder gelir çöker içime
sanki bilmediğim efsunlu bir bilmece
Yutkunurum, söyleyemem sözlerimi
Hani dostumdun hey kahpe gece
Dudaklarıma kelepçeler vurulur.

Geceler dostum olduğundan beri
Bu köhne liman bekler her gece beni
Birde birkaç şarapçı birkaç serseri
Sabah olunca her şeyi unuturlar
Meçhul dostlarım ile sürgün martılar
Yine yalnızlık yine içim burkulur

Oysa taze sıcak bir çayda ne hayaller kurulur
Burnumun direği sızlar inceden
Rıhtımın yükü mavnalara vurulur
Göz yaşımın tadı dudaklarımdayken.
Geçmişin hesabı, hacze koyulur

Acımasızca doğar güneş sanki geceye eş
Ben ve yalnızlığım… çıkarız gün yüzüne
Ve Çaresizliğim bulanmışken hüzüne…
Yalnızlığım yüzüme vurulur.

YILMAZ TİZGÖL/MOSKOVA/18 06 2020