Suphi Sekü Şiirleri - Şair Suphi Sekü

KENDİMİ YAZIP ÇİZDİM

Ömür denilen ipte bağlandım döğüm döğüm
Özlemim bir kırık düş, ardısıra gördüğüm
Hasretim mor kordele, hicranımla ördüğüm

Doğumundan ölüme, yürürken azar azar
Annenin sinesinden her gün cefaya koşar
Tezatlar aleminde, beceriyle işgüzar
Gururunda boğulup, kendi haddini aşar
Dünya gamını çeker, kendi canından bizar
Kendi tuzağında av, kendisi bile şaşar

Ne şairlik aşkım var, ne şiire hevesim
Yenik girdim hayata, baştan mağlup bir kes/im
Şu paçavra dekorda yitirilmiş bir sesim
Kendi öz boğazında kanayan bir nefesim
Öyle çok savruldum ki, uçtu başımda fesim
Öksüz notalarımda, ölü gibi bir es im

KİMYAGER

Bana da kar kimyager dermanından bir dirhem
Vav dan mim e dönüşüp, elifle karışsın em
Çal sineme bihakkın, dindirsin şu sızımı

Ev sahibi kiramı, gelirimle denk tutar
Aç bırakır ruhunu, ay başı beni yutar
Eşi çiftetelli de, ellerinde sarhoş tar
Ayakları altında, benim ati'mi ezer

Bir çadırlık yerim yok, şu koskoca dünyada

KIYAS VE TEFEKKÜR

Kuşanın pusatları, güneş battı batıyor
Maverada bin atlı, bekliyor atlatıyla
Ve ayneynde bin gelin hâlâ zılgıt atıyor
Bin melek süzülüyor nurdan kanatlarıyla

Göklerde görünmez artık ülkerim
Çaresiz ölümü bekler gibi beklerim

Pervazda güvercinler, kuşlar öterde
Penceremde serenat, hergün seherde
Paslı hatıralarım, ta gerilerde

KIZIM
Benim huzur kaynağım, benim yaşam sebebim
Damağım dilim, kızım; özümün sözü kızım
Dört kıtaya ulaştı, irfanımla edebim
İlayı kelimullah bize yol'du be kızım

Herkes burada memur, inek, sinek, ve arı
Sanmaki sahipsizdir, bu rezzakın ambarı
Bir menzile akıyor,akan, sevki ilahi
Yolda açılmş tezgah, dorduğu tren garı

Peron no'su ondukuz, koca bir şair indi

Baban beni görünce pis burnundan kıl çeker
Kolunun yakasına akan sümüğü eker
Kocaman karnı ile kanguru gibi seker
Aklı da canı gibi sakar komşumun kızı

Yokmu endam aynası? Görmüyormu boyunu?