Varlığından habersiz olduğum duygularımın,
Sonsuzluk denizinden getirip,
Kıyılarıma bıraktığıydın.
Ne olduğunu bilmiyordum.
Sadece çok tanıdık geliyordun,
Kimsem gibi.
Kimsenin inemediği kadar dibe inip
Kimsenin erişemediği hızda,
Zirvenin ötesine geçmekti, belki farkımız.
Yoktu ortamız,
Zembereğimiz atıktı belki.
Usulca...
Sessizlik gemisine bindirip
Busesi eksik bir uğurlamayla
Yolcu ettin beni
Usulca...
Yakıştı mı şimdi,
Kalbe korku yerleşmiş
Dile küfür..
Halbuki kalp sevmek için var
Dil seviyorum demek için..
Seni sevmiyorum,
Aksini söylersem,
İkimize de haksızlık etmiş olurum.
Bu doğru değil, bu yalan,
Doğrusu şu ki;
Gerçek tehlikelidir,
Herkes yalan söylesin,
Söylemekle kalmasın,
Hatta herkes yalan olsun...
Yalan lafını duyunca bile
İçiniz rahatladı değil mi...?
Yaşama ümidini
Yaşamak zanneden bir kadındım,
Bana benden başka kime zarar gelirdi ki, gelmedi.
Ümitte kaldım hep,
Boyum mu yetmedi,
Nasibin mi boyu uzundu, yetişemedim.
Bazen duyuyorum, insanlar pişman oluyor
İnsana pişmanlıkla özür, güzel yakışıyor,
Pişmanlıktan kahrolsa da
Özüre yanaşmayanın ateşi de odunu da kendinden
Zaman, sözümüzü dinleyen
Sadık hizmetkar.
Zamanla olsun dersek olur,
Zamanla ölsün dersek de ölür.
Sorun şu ki insanların çoğu,
Olsunla, ölsün arasında kalıp
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!