Sukutun İçinde Şiiri - Emrullah Çelik

Sustum artık, söz denilen perde kalksın aradan
Bir nefeslik “ben” silinsin, hak görünsün sıradan
Dâr u dünya gölgesinde yankı düşsün yaradan
Ses kesildikçe duyulur, hakikat derûnadan.

Aşk ateşi küle döndü, köz kaldı kalbimde
Köz de sustu, nur göründü sessiz bir tecellîde
Benliğimin izleri yok, erdi yokluk ilmimde
Bir sükût ki bin nidâdan daha yüksek hâlimde.

“Enel Hak” demem artık, söz ağırdır dilime
Çünkü O’dur söyleyen de, susan da bu gönlüme
Kaldı ne dâr ne de meydan, ne hüküm ne kelime
Bir hiçliğin eşiğinde vardım kendi ölümüme.

Öldüm amma kimse bilmez, ben de bilmem kim öldü
Gölge sandım varlığımı, ışık geldi, sönüldü
Bir damlaydım, deniz oldum; deniz kendin gönüldü
Sessizlikte sır açıldı sır da sustu, çözüldü