Şükrün Sessiz Dili

Bugün, göğsümde açan sabahı da, avuçlarıma düşen akşam ışığını da sessizce kucaklıyorum.
Çünkü biliyorum; hayat yalnızca sahip olduklarımızdan değil, fark edebildiğimiz güzelliklerden örülüyor.

Her nefes, görünmeyen bir kuşun kanadından süzülen ince bir tüy gibi usulca kalbime konuyor.
Ben bazen unuttum...

Suyun serinliğini, ekmeğin kokusunu, bir dostun içten gülüşünü, annemin sesini, yağmurdan sonra toprağın yeniden umut kokmasını...

Bazen eksik sandıklarım büyüdü gözümde, şikâyetin gölgesi uzadı içimde. Oysa mevsimler bana hep aynı sırrı fısıldıyordu: En uzun kışın bile içinde saklı bir bahar vardır.

Şimdi yeniden öğreniyorum...
Yağmurun toprağı dinlendiren sesinden, rüzgârın yapraklarla yaptığı sohbetten, denizin kıyıya taşıdığı sabırdan, karanlıkta bile yolunu kaybetmeyen yıldızlardan...
Anlıyorum ki, şükür yalnızca bir söz değildir.

Şükür; kırılmış bir kalbin yeniden çiçek açabilmesidir.
Şükür; yorulan ayakların yine de yürümeyi seçmesidir.
Şükür; gözyaşının içinden filizlenen umuttur.

Şükür; eksikliğin içinde bereketi, sessizliğin içinde huzuru, bekleyişin içinde olgunlaşmayı görebilmektir.
Bugün, ruhumu şükürle yıkıyorum.
Kalbim yağmurdan sonraki toprak gibi yumuşasın.
Zihnim gökyüzü kadar geniş, içim deniz kadar dingin olsun.
Dilim yakınmayı değil, güzelliği çoğaltsın.
Gözlerim kusurları değil, ışığı seçsin.

Ellerim tutmaktan çok paylaşmayı, kalbim beklemekten çok güvenmeyi öğrensin.
Ve yaşamım, rüzgârın savurduğu kuru bir yaprak gibi değil; kaynağını unutmayan bir nehir gibi sessizce aksın.
Çünkü biliyorum...
Şükür, çiçeklerin güneşe dönmesidir.
Şükür, nehirlerin denize kavuşmasıdır.
Şükür, gecenin sabaha duyduğu sarsılmaz inançtır.

Şükür, hayatın görünmeyen nabzını duyabilmektir.
Bugün, sahip olduklarımla değil, fark edebildiklerimle zenginim.

Ve içimde sessizce büyüyen bu teşekkür, hayatın en güzel mevsimine dönüşüyor