Sözün Haysiyeti Şiiri - Sadık Kocabaş

SÖZÜN HAYSİYETİ
Hacılar, hocalar ozan olmuşlar,
Hepisi sözleri diziyor şimdi.
Kimisi edebin bozar olmuşlar,
Sinkaflı küfürü düzüyor şimdi.

Kimi kendi kendine "ozanım" diyor,
Kimi de "göllerde sazanım" diyor,
"Kopyala yapıştır yapanım" diyor,
Bütün ekranları süzüyor şimdi.

Yazan yazdığından mesul olmalı,
Halkının derdine sözcü olmalı.
Yandaş değil, hakka gözcü olmalı,
Övgüye, yargıya sarılır şimdi.

Nazımı nizamı kurmadan gelme,
Damla say kendini, deryayım deme.
Büyük lokma ye de sözünü yeme,
Kendi kendine konuşur, darılır şimdi.

Muhalif ararsan gitme uzağa,
Eski sayfasın gör, düşme tuzağa.
Heceyi, ölçüyü koyma kızağa,
Kayar gider dilden, çözülür şimdi.

Dört dize dizmişse telif bekliyor,
Ozanın yanına "üstat" ekliyor.
"Akif benden ilham aldı" diyor,
Birazcık yüklensek büzülür şimdi.

Meydan sizin; buyurun, söyleyin sözü,
Kopya çeken varsa kızarsın yüzü.
Bana küfür eden münafık dürzü,
Sözümün altında ezilir şimdi.

Kalemsiz Şairim, klavyede yazdım,
O nedenle mahlas kalemsiz koydum.
Kırklar Sofrası'nda söz ile doydum,
Kalemsiz Şair lâl olur şimdi.