Sorma Şiiri - Sami Demirkol

Az kazandım, çokça kaybettim hep,
Bende anlamadım neydi sebep.
Gül arasında dolaşır akrep,
Beni sormuşsun karlı dağlara,
Sorma, hep güvenmiştim dostlara.

Ne köşk istedim, ne de bir kasır,
Hayat öylesine bilinmez sır.
Kanaat edene yeter hasır,
Beni sormuşsun geçen zamana,
Sorma, kalmadı hiçbir mana.

Geldide geçti bu fani ömür,
Bilinmez bu can nerede ölür.
Dışta gülüş, içte ah örülür,
Beni sormuşsun giden bahara,
Sorma, karıştım durdum sağlara.

Bitti gecede bu renkli rüya,
Bizlerde yaşadık farzet güya.
Dalacağız sonsuz bir uykuya,
Beni sormuşsun o yarınlara,
Sorma, bende kanar durur yara.
— Samimi