Sonsuzluğa pencereyim ben

Kâinatta bir zerreyim,
Zerre içinde zerreyim ben;
Bir noktaya sığmış gibi,
Sonsuzluğa pencereyim ben.

Aşık Daimi'nin dilinden
Dökülen hikmeti duydum;
Bir damlada derya gördüm,
Bir nefeste ömrü buldum.

"Kendini bil" dedi gönlüm,
Döndüm içimdeki yola;
Ne ararsam bende saklı,
Vardım sonunda o hâle.

Ne yıldızdan ayrı düştüm,
Ne topraktan üstün oldum;
Bir zerreyi anlayınca
Kâinatla bir ve bütün oldum.

Aşık Daimi'nin sesinde
Hâlâ yankılanır o söz:
"Kendini bilen insanda,
Zerreden doğar sonsuz öz."

O özde nice sır gizli,
Nice âlem saklı durur;
Gören göze perde olmaz,
Hakikat kalpte oturur.

Bir yaprağın titremesi,
Rüzgârın sessiz sedası;
Bana hep şunu fısıldar:
Birdir varlığın manası.

Dağlar kadar büyük sandım
İçimde büyüttüğüm yükü;
Bir an kendime varınca
Çözüldü gönlümün düğümü.

Irmaklarda aktım bazen,
Bazen bulut olup gezdim;
Kendimden kaçtığım yerde
Yine kendime rast geldim.

Geceleri göğe baktım,
Sayısız yıldızlar ile;
Her biri başka bir sırdı,
Yazılmış ilahi dille.

Bir karınca yürüyüşünde,
Bir çiçeğin açışında;
Aynı kudret görünürdü
Varlığın her bakışında.

Ne başlangıç uzak geldi,
Ne son korkuttu gönlümü;
Yolcu oldum kendi içimde,
Aradım ezel sözümü.

Her nefeste yeniden bir
Kapı açıldı içime;
Bir damla gibi görünsem de
Deryalar sığdı özüme.

Vakit geldi anladım ki,
Ne uzakmış ne de yakın;
İnsan kendi özünü bulsa,
Kalkar aradaki engin.

Bir zerreyim, doğru amma,
Zerrede gizlidir umman;
Kendini bilen gönüllerde
Tecelli eder her zaman.

Aşık Daimi'nin nefesi
Yol gösterir hâlâ bana;
Kâinatta bir zerreyken
Açılırım sonsuzluğa.

Ve bilirim son durakta,
Ad kalmaz, makam silinir;
Kendini bilen gönülde
Birlik ateşi dirilir.

Zerreden ummana akan
Bu yolculuk bitmez hiçbir an;
İnsan kendini tanıdıkça
Kâinat olur ona mekân.