Sonra mil çektim gözlerime

Sonra mil çektim gözlerime,
görmek dedikleri ne varsa sildim içimden,
bir sen kaldın karanlığın ortasında,
bir de adın, kalbime kazınmış ezel gibi.

Kör oldum bütün olup bitene,
dünya sustu, zaman durdu sanki,
ne ses kaldı ne de iz…
yalnız senin yokluğun konuştu içimde.

Senden sonra,
ben bende değilim artık,
bir derviş gibi dolaşırım kendi içimde,
her adımım sana çıkar, her susuşum sana varır.

Gözlerimi kapattım hakikate değil,
sana açılan yollara,
çünkü anladım ki aşk,
görmek değilmiş… yanmakmış aslında.