Sönmeyen Köz Şiiri - Seyrani Göl

her şey bittikten sonra
bir şey kalır sanır insan
kalmıyor
ama gitmeyen de bir şey var.

adı yok
çünkü hiçbir şeye dönüşmedi
ama sönmedi de
yanmayan bir ateş gibi duruyor
ne ısıtıyor
ne aydınlatıyor

bu hâl,
bir bekleyiş değil
bir sürüş
bir devam ediş
ama nereye olduğunu bilmeden

bazen
o ilk kırılmanın sesi geliyor kulağıma
tam duyacak gibi oluyorum
tam anlayacak gibi
sonra yine eksiliyor
her şey

ellerime bakıyorum
ama tuttukları hiçbir şey yok
yine de umutsuz değiller
yine de vazgeçmiyorlar
alışkanlık mı
yoksa o isimsiz şey mi
bilmiyorum

gece eskisi gibi değil artık
karanlık bile yorulmuş sanki
ve ben
ilk kez
ondan korkmuyorum
çünkü içimdeki ben
ondan daha derin ve daha karanlık

şunu öğrendim:
insan bazen yeniden doğmaz
kül olmaz
toprak olmaz
ışık olmaz
sadece
yanmadan duran
sönmeden kalan
bir köz olur

ve hayat
o közün etrafında
sessizce
devam eder
S.GÖL