Söndürdün Güneşi Şiiri - Kenan Gezici

Ne ışık kaldı ne ses, gelen tek şeydi o da acı.
İnsan ya bu bilir misin göçebe kuş, giden rüzgâr.
Boşluğu dolmaz ki debelenme boşuna, bu yar.
Yüreği esir almış santim sandım he basamak.
İnmez çıkar, durmaz yerinden, keser durur içimi.
Oluk oluk mu akarsa zannettim ki durulur.
Yüz üstü düşmüş gülüm, kalkmayı unuttun mu.
Neler neler geçip gidiyor gök yüzü bulut.
İnsanlar var, birinin ağzında kir bir diğerinden nur.
Anladım lakin bu dünya, insanın değil.
Yılanın, çıyanın sesi bu vakit, lakin gür.
Hayrı verende, şerri verende bilimisin kim.
Eziyet veremedin diye kibirlenme zalim.
İsterse yağar üstüne hem de büklüm büklüm.
Bu gurur kibir kimden sana kaldı miras.
El açıp yalvaran, dilenen değil miydi atan.
Giden can olmadı ki yanında hiçbir zaman can.
Pula verdiğin kıymeti, vermedin sen cana.
Yüzüstü duran kalk ta sürünsün yılan.

Kenan Gezici 29/04/2026