Sonbahar Rüzgarı Şiiri - Kasım Kobakçı

İnsan niye her gün karlı dağda gezer?
Avucunu kanatıp gerçeği sezer:
Kan damlıyor bakın, bu tat canı ezer!
Niçin katlanarak o ormandan bezer?
Farklı yöntemlerle nefes alamaz mı?...
Çalılık dışında hayat bulamaz mı?...
*
Sabahın köründe niye çıktı savaş?
Yırtık gömleğiyle göstersin bir uğraş:
Görün nasırları, döküldü kanlı yaş!
Niçin dikenlere direnir o sırdaş?
Ormanın dışında sessiz kalamaz mı?...
Uzaktan huzurlu insan olamaz mı?...
*
Siyahın peşinde neyi arar heyhat?
Sepeti sunarken gülümsüyor kat kat:
İzleyin terimi, bedende yok takat!
Niçin yorucudur geçilmez tabiat?
Ruhunu zindana artık salamaz mı?...
Meyvesiz dalları göze saramaz mı?...
*
Karanlık ormanda kimi bekler canlar?
Meyveyi ezerken lekeleri anlar:
Şu mor parmaklara baksın o çobanlar!
Niçin zahmet çeker ovada yatanlar?
O uzak yollardan köye varamaz mı?...
Böğürtlen görmeden rahat duramaz mı?...
*
Kızaran kollarla kimedir o meyil?
Çizilmiş yüzünü sergiliyor sefil:
Görün emeğimi, semalarım kefil!
Niçin toplanıyor bu şifalı kandil?
Yapraksız yerlerde hayal kuramaz mı?...
Derdini kimseye dönüp soramaz mı?...
*
Kararmış salkımlar niye böyle bitmez?
Uzanan kolları geriye hiç itmez:
Tutun mor özleri, bu yara pes etmez!
Niçin toplayanlar asla bitip yitmez?
Bedeni sızlasa bile yoramaz mı?...
Tımarlı elleri zülfü taramaz mı?...
*
Yapraklar altında neyi kazar derin?
Yırtılan yerleri gösteriyor serin:
Tutulsun dalları, yarası çok yerin!
Niçin tırmanıyor uzağına şehrin?
Hasattan kopsa hiç yürek ağlamaz mı?...
Pınarlar misali coşup çağlamaz mı?...
*
Meyveler kan rengi neye döner akşam?
Çalının altından parlıyor ihtişam:
Görün bu rengini, bedeli tek meram!
Niçin dikenlerin batması yok haram?
Gönlünü ovaya asla bağlamaz mı?...
Çizikler artsa bu yürek dağlanmaz mı?...
*
Sonbahar rüzgarı niye eser soldan?
Kırmızı lekeler sızıyorken daldan:
Tadın kırmızıyı, şifasıdır baldan!
Niçin geri dönmez yürüdüğü yoldan?
Ormandan koparsa fayda sağlamaz mı?...
Bu eylem bitmeden kalbi aklanmaz mı?..