Sonbahar İzleri Şiiri - Elbeyi Eyyuboğlu

Gece çökerken odamın loş sessizliğine..
Senin kokun sinmiş yastığın her köşesine!
Eski bir resim durur komodinin üstünde..
Zaman durmuş sanki o masum gülüşünde.
Anlatsam derdimi dağlar taşlar taşımaz,
bu bendeki yangın küllense de asla sönmez..

Bırak kalsın tenimde o sonbahar izleri..
Unutamam bakışındaki o derin gizleri.
Yüreğimde yankılanır en tatlı sözlerin..
Hala yolunu gözler bu yorgun gözlerim.
Sensizlik bir yük gibi omuzlarımda ağır,
dünya durdukça kalbim sana bağlı kalır..

Sokak lambaları altında yürüdüğümüz yollar.
Bomboş kaldı, sıcacık kollarda rengarenk tonlar..
Yağmur damlaları camlara vurup dururken,
dinmiyor İçimdeki fırtına senin özleminden!
Bir kadeh şarap ve yarım kalmış bir masal..
Seninle geçen her an inan bana, çok kutsal!

Belki bir gün bir yerde yine kesişir yollar..
Açılır yeniden o hasretle bekleyen kollar..
Kırık dökük hayaller tamir olur mu bilmem.
Ben senin adını kalbimden asla silemem.
Sonbahar izleri kalbimde saklı,
seninle her şey çok daha farklı..
Sadece sen, sadece biz.
Geride kalan derin bir iz..