Sonbahar Şiiri - Mustafa Elbir

Ilık esen bir sonbahar rüzgârı başlıyor bugün,
Şehrin kurumuş yapraklarını nazlı nazlı dökerken,
İçime yine o tanıdık hüzün çöküyor derinden,
Sanki bir şeyler söylüyor bu düşen yapraklar,
Dile gelmek ister gibi, sessizce haykırışları,

Kim bilir, belki de doğanın en güzel eğlencesi bu,
Rüzgârın kollarına kendini bırakıp hafiflemek,
Sararmış yapraklarını süzülerek yere bırakmak,
Doğanın ritmine uyum sağlamanın keyfini çıkarmak.
Ya da belki bilinçli bir acıyı çekiyor her bir yaprak,
Ömrünün sonuna gelmenin hüznünü taşıyorlar,

Suların, vadinin, gökyüzünün rengi değişmiş artık,
Sonbaharın melankolik atmosferi her yeri sarmış,
Kuşların ötüşü bile bir başka tonda bu mevsimde,
Hüzünlü bir şarkı gibi geliyor kulağıma uzaklardan,
Dere ve ırmak kıyılarında uzayan söğütler, kavaklar,
Doğanın yavaş yavaş sessizliğe bürünüşünün şahitleri,

Etrafımdaki bağlar ve bahçeler...
Yapraklarını döken ağaçlarla bir orman gibi belirginleşir,
Özellikle kayısı ağaçlarının o muazzam sarı örtüsü,
Yapraklarını döktükçe yere altın bir halı seriyor sanki,
Adım attıkça ayaklarım o hışırtılı yapraklara gömülüyor,

Yapraklarını birer ikişer dökmüş her bir ağaç,
Belki de bize bir şiiri anlatıyor bu sessiz düşüş,
Belki de içimizde bir ezginin notasını çalıyor,
Yoksa bu sonbahar bize ölümü mü hatırlatıyor usulca?
Ya da belki daha derin bir anlamı var bu gidişin,
Bize insan olmanın, fani olmanın bilincini mi sunuyor?