Son Yüzleşme Şiiri - Seyrani Göl

Aynaya değil,
zamana baktım.
Yüzüm değil değişen;
içimde usul usul eksilen
bir ömürdü.

Meğer insan,
yaş aldıkça ihtiyarlamazmış.
Biriktirdiği suskunluklar,
yarım bıraktığı vedalar,
vaktinde sevemediği insanlar
çökermiş omuzlarına.

Her sabah
hayata uyandığımı sandım.
Oysa takvim,
benden habersiz
ölümün tarafına
bir yaprak daha çeviriyormuş.

Bunca yıl,
gerçekten yaşadım mı?
Yoksa yalnızca
günlerin içinden geçen
bir gölge miydim?

Bir mezar taşı için
isim yeterlidir.
Fakat insan,
kendi vicdanının önüne geldiğinde
adıyla değil,
sessiz kaldığı hakikatlerle tanınır.

Adımı içimden geçirdim.
Yabancı birinin
ardından söylenmiş gibiydi.
Meğer insan,
en son kendine varıyormuş.

Çocukluğum,
eski bir kapının eşiğinde kaldı.
Gençliğim,
bir rüzgârın peşine takıldı.
Ben ise
ömrüm boyunca
aynı sorunun etrafında dolaştım durdum.
İnsan,
kendine ne zaman varır?

Bir ses çağırdı içimden.
Dönüp baktım...
Kimse yoktu.
İnsan,
en uzun yolu
kendinden ayrılırken mi yürür;
yoksa
kendine dönerken mi?

Şimdi kendime soruyorum:
Ölüm,
gerçekten son mudur?
Yoksa asıl ölüm,
bir ömrü
kendini hiç tanımadan tüketmek midir?

Toprak mı bizi bekler,
yoksa biz mi
ömrümüz boyunca
kendi toprağımızı ararız?

Ve mezarlar...
Ölüleri mi saklar,
yoksa dirilere
unutacakları günü mü hatırlatır?
S.GÖL