Son Suçlular Şiiri - Savaş Altunbaş

SON SUÇLULAR

Gökyüzü demir rengi, yasalar keskin ve soğuk,
Bu buzdan gezegende sevmek en büyük suç.
Susturulmuş kalplerin ortasında iki gölge,
Yürüyoruz ölüme doğru, el ele ve sessizce.
Gözlerin gözlerime değdiğinde başladı isyan,
Bizdik bu taş kentte nefes alan son iki can.
Avcılar bizi arıyor, sokaklarda siren sesleri,
Hafızamızdan silemediler o eski hevesleri.
Aşkı yasaklayan kanunlar kuşanmış şehri,
İçtik seninle bile bile bu tatlı zehri.
Varsın vursunlar zincire, hücreler buz tutsun,
Varsın bu zalim dünya bizi suçlu diye yutsun.
Biz son aşıklarıyız bu batık, karanlık çağın,
Göğsümüzde çarpıyor kalbi o eski baharın.
Öpüşümüz son isyan, sarılışımız son mühür,
Tutsak ettikleri bu bedende ruhumuz hür.
Karanlık çöküyor üstümüze, son sirenler çalıyor,
Gezegenin son suçluları tarihe nam salıyor.
Bizi yok edecekler sevdik diye derinden,
Ama aşk oynattı bir kez dünyayı yerinden.
Biz son suçlularız bu batık, karanlık çağın,
Göğsümüzde çarpıyor kalbi o eski baharın