Son Sözüm Sen…! Şiiri - Hikmet Güner

Ne kadar yol yürüdüysem,
sonunda hep sana çıktım.
Ne kadar kelime söylediysem,
en anlamlısı yine sen oldun.
Hayat bazen yorucu,
bazen sessiz, bazen de darmadağın…
ama içimde hep bir cümle vardı:
Son sözüm sensin.
Gün bittiğinde, ışıklar söndüğünde,
herkes kendi yoluna çekildiğinde
en yine seni düşündüm.
Bir isim gibi değil, bir nefes gibi,
bir sığınak gibi, bir tamamlanış gibi.
Kalbim ne zaman sıkışsa
sen açtın içimdeki kapıyı.
Ne zaman düştüysem
sen tuttun görünmez bir yerden.
Ben söylemesem de anladın,
susarken bile duydun beni.
İşte bu yüzden son sözüm hep sana döndü.
Ve şimdi biliyorum…
hayat ne getirirse getirsin,
kim giderse gitsin, kim kalırsa kalsın…
benim yolumun sonunda yine sen varsın.
Çünkü bu hikâyenin ilk kelimesi de sendin,
son kelimesi de sensin.

HİKMET GÜNER
11/01/2019