Son sözüm sende kaldı… söyleyemedim,
dilim döndü ama kalbim sustu, içime gömdüm.
Bir hece daha çıkacaktı adından önce,
ama gecenin ağırlığı çöktü ya üstüme, söyleyemedim.
Son sözüm sende kaldı… içimde bir yerde,
kimsenin bilmediği, kimsenin dokunamadığı o gizli yerde.
Bir bakışın geçti aklımdan,
bütün cümlelerim dağıldı, toparlayamadım kendimi bile.
Son sözüm sende kaldı… çünkü sen,
bu ömrün en gerçek yerinde duruyorsun hâlâ.
Ne zaman adın düşse içime,
kalbim aynı yerinden titriyor, aynı yerinden yanıyor hâlâ.
Son sözüm sende kaldı… belki de iyi ki,
çünkü bazı sözler söylenmez, yaşanır içte gizlice.
Bir gülüşün vardı ya… hâlâ yakıyor içimi,
sanki yıllardır sakladığım bir ateş gibi derinde.
Son sözüm sende kaldı…
ve ben artık biliyorum:
Bu kalp ne kadar susarsa sussun,
son nefesinde bile adını fısıldar içinden.
HİKMET GÜNER
02/08/2019
Kayıt Tarihi : 14.06.2026 21:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!