Son Satır Şiiri - Kasım Kobakçı

Kağıtlar üzere yazıldı destan,
Mürekkep akarak yıktı bedeni.
Cönklerin içinde bulundu merdan,
Cildin arasında saklar gideni.
*
Tarihin izleri satha döküldü,
Heceler sırayla ipe dizildi.
Yalancı yüzlerin aslı söküldü,
Harflerin gücüyle gölge ezildi.
*
Feylesof akıllı laflar ekledi,
Alimler köşede sabah bekledi.
Mektepte büyüyen hep çiçeklerdi,
Fasikül sayfası ışığı sezdi.
*
Gafiller alamaz feyzi cönklerden,
Ruhları kararmış nasibi yoktur.
Cahiller anlamaz ulu renklerden,
Gönlüne saplanmış zehirli oktur.
*
Yüce Fârâbî'nin fikri yâdigâr,
Büyük Itri çalar sırlı nağmeyi.
İlimle doludur bu kutlu diyâr,
Makale büyütür koca kubbeyi.
*
Anadolu dağı erir gizlice,
Bağdat'ın sılası parlıyor tacı.
Cümleler içinde saklıdır hece,
O eserler milyonların ilacı.
*
Dertleri yazanlar kalmaz karanlık,
Ayın ışığına selam yollanır.
Akıp giden günler sadece anlık,
Deryalar içinde yine pullanır.
*
Haftalık yapraklar tezgaha indi,
Bakanlar zihninde güller açıldı.
Matbaa çetindir ateşi sönmez,
Fidanlar yeşerip kıra saçıldı.
*
Mektuplar dağılır bütün yöreye,
Dağları aşarak varır köylere.
İlimden dökülen sızar dereye,
Yazılar kalplere karar sevinci.
*
Mısralar yan yana gelince büyür,
Cehalet uyurken fikir şahlanır.
Kalemden damlayan gökte süzülür,
Karanlık yitip de nurla paklanır.
*
Edebi metinler şölen sunuyor,
Bilimin ışığı parlarken gökte.
Makale şerhini yapıp konuyor,
Cümleler nefestir soluklu kökte.
*
Matbuat çekici vurur demire,
Ciltlenmiş eserler müzeyi süsler.
Asırlar boyunca gider emire,
Duvarda asılı tabloyu besler.
*
Gönlümüz şenlenir fotoğraf bakıp,
Derginin üstünde anlam derini.
Eşyalar anlatır geçmişi yakıp,
Sayfalar değişir bulur yerini.
*
Masada toplanan aydın adamlar,
Gelecek üstüne bina kuruyor.
Fırçadan kağıda inen damlalar,
Geceyi bölerek akıp coşuyor.
*
Her ayın sonunda baskı tazedir,
Gazete açılmış haber belirir.
Satırlar artıyor gülü haledir,
Bakanlar gülümser sevinç eklenir.
*
Matemi dağıtan neşeli yazı,
Öğrenci sevinçle açar çantayı.
Güneşin altında eritir buzu,
Çocuklar büyütür küçük odayı.
*
Rengarenk ciltleri masaya konmuş,
Kapaklar altında uyuyan aslan.
Uzaktan bakanlar sırları bulmuş,
Korkuyu bırakıp kitaba yaslan.
*
Göklere yükselen akıl meyvesi,
Düşünen bireyler ateşe düşmez.
Ustanın inancı gürleyen sesi,
Kağıdın üstünde hileler pişmez.
*
Şarkılar besteler kitapta saklar,
Ozanlar telini coşkuyla vurur.
Bilgeler pınardan içecek toplar,
Makale ufukta gemiyi korur.
*
Son satır düşünce görkemli ize,
Yıllarca solusun aydınlık nehir.
Serinlik bıraksın bu yorgun yüze,
Topluma şifadır arınmış şehir.