Son Nefesteyim Şiiri - Halil Kumcu

İçim cehennem çukuru bu aralar,
Vicdanımsa kapanmayan tek yaram.
Öyle bir hesap ki kendi iç mahkememde,
Bir lokma takılır boğazıma, yutkunamam.

Yanılmaz bir yargıcın hükmü boynumda,
İdamla müebbet arasında gider gelirim.
Suskunluğun sağır eder kulaklarımı,
Küle çevirdiğin kalbimde kıvranırım, ezilirim.

Canım yanıyor da yanıyor… bir üf desen,
Penceremde yürüdüğün yol çağırıyor.
Kulağımda kahredici bir ses: “keşke...”
Bizim hikâyemiz yabancı gözlerden geçiyor.

Son iki satırı yarım kalmış bir şarkı bu,
Dilimin ucunda asılı, söyleyemediğim.
Bir yaralı haykırış, bağırış, çağırış,
Çaresiz bir yokluğun içinde, son nefesteyim.

Ve şimdi… gözlerinde tutunduğum liman yok,
İçimde bir gemi, fırtınaya terk edilmiş.
Sensizlik değil acıtan, hatıraların…
Bir anı, bir bakış bile ömre denk gelmiş.

Zamanla susmayı öğrendim, affetmeyi değil,
Bir kırık aynaya benzer şimdi kalbim.
Ne yansıman var, ne umut, ne de gölge;
Her şey sende kaldı… bense adım adım eksildim.

İşte buradayım: kelimelerim ağlar sessizce,
Bir damla gözyaşında boğuluyorum her gece.
Gelsen de fark etmez, gitmen de çözmez artık;
Ben senden önce, kendimden vazgeçtim hece hece…

📍Şair Notu: Sevgili okur, bu dizeler yalnızca benim değil, belki senin de içinden geçeni söylüyor. Her satırda bir parça kalbimi açtım; seni de oraya davet ediyorum. Suskunluğun, özlemin ve kırgınlığın sesi olmak istedim. Okurken kendini bulursan, bil ki yalnız değilsin; ben de seninle birlikte o sessiz çığlıklarda varım. Ve unutma, bazen kelimeler konuşamaz ama hisler hep konuşur…

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Bir kez ‘keşke’ dedin mi, ömür boyu susmakla cezalandırılırsın.
•Sevda ölmüyor aslında, biz susarak gömüyoruz onu.
•Özlem, zamana direnmenin en naif yoludur.

6 Şubat 2022 / Pazar / Bartın