Son Köy Şiiri - Seyrani Göl

İçimdeki heves bitti,
Bu uğradığım son köydü.
İlerisi darmadağınık,
Yıkık virane evler var.

Bildiğim yollar kapalı,
Heybemde azık da kalmadı.
Döktüğüm çiçekleri tekrar toplamak olmaz,
Zaten onlar da solmuştur artık.

Ve ben şimdi aylak bir sarhoş gibi dolaşır oldum,
Sessizliğin içinde yalpalayan bir gölgeyim.
Kendi ruhumun derinliklerinde kaybolmuş,
Yorgun bir gemi gibi limansız denizlerde savruluyorum.

Zamanın acı rüzgarlarıyla dövülüyor,
Umutsuzlukla yoğrulmuş yüreğim.
Karanlıkta bir ışık kırıntısı arıyor,
Belki yeniden doğar diye umutlarım.

Gecenin koynunda kırık hayaller,
Adımlarımın izini siler usulca,
Her nefeste biraz daha erir içim,
Bir zamanlar canlıydı, şimdi hüzünlere bulanmış yüreğim.

Suskunlukla konuşur gözlerim,
Sözcüklerim yitik şehirlerin harabelerinde kaldı.
Bir düş gibi geçer solgun anılar,
Ve ben, hâlâ boşlukta savrulan bir yalnızlığım.

İçimdeki ateş sönmüş gibi görünse de,
Bir kıvılcım vardır derinlerde saklı,
Belki de her son, yeni bir başlangıçtır,
Uzaklarda bekler beni, yaşamın sessiz sesi..
S.Göl