Son Işık Son Diriliş Şiiri - Ayşe Uçar

gün yayını çekti menzilden
süzüldü karanlığın iç yankısı çığırtkan dağlara
kanatları koptu kuşların uçuşan telekleri savurdu
solgun yelpazeli rüzgârlar
ora (cık) da çırpınan
özgürlüğü parçaladı
ağzı salyalı kuduz
köpekler

oy!
derdimin diş kovuğu
oyula oyula bıçak kemiğe
cansa mahpus duvarlarına
kirpiği dumanlı acılar
mayın döşeli alnımda kör mühür
hangi ananın böğrüne dokunsa
ağıt çiseleyen parmaklarım
dudağım ateş mazgalı dilim yangın
hangi toprağın karnını deşsem
ırmaklar dolusu ceset
kuyular dolusu ah!

doğdum doğalı
sağ yanım ağzı kırık testi
sol yanımsa çürük elma

kendimi bildim bileli
her seher iki kaşının ortasından vurulur gök
kurşuni şafağın dudağında karanlık çadırlar
g ü n e ş doğmadan can çekişir ölür
ıslığı körüklü bulutlar keder döker
oluk oluk kanar vadiler

oy! alnımın kara yazgısı
avuçlarım kaşınıyor dilimde şahmeran çılgınlığı
zihnimde deli taylar gümüş yelelerinde çelikten yıldızlar
evreni ters düz edip embesil dünya’ya kazan kaldırasım
rahmimde ölmeden tek canlı tohum
gözlerimin ahraz köşegeninde
saklanan

s o n ı ş ı k
s ö n m e d e n

miyarlarca beyaz iskarpinli çocuklar doğurasım var

- ç e k i l i n y o l d a n

14032025
arşiv18:29