Son Beşik Şiiri - Mustafa Emir Dağcı

gelecek her yarın
geçmiş dünlerini aratmıyordu
sigarası tat vermiyordu artık
aşık olmamış gibiydi sanki hiç
yağ tortusu birikmiş tırnak aralarına baktı
derin derin
hani Allahın sopası olmazdı
cibinliğinin altında uyuduğu günlerdi aradı
kin yutup öfke kusmaktan
küfürlerle yatıp kalkmaktan bıkmıştı

oysa ne kadar da edepliydi babası
aldığı tek şey ondan
bir dilim edebiyattı
haykırışlarla çürüttüğü dilini
burada tazeliyordu
kömür gözlerinde ağırlıyordu
bir zamanlar sinirden dişlerini gıcır gıcır gıcırdatan babasını

vesikalığı cüzdanındaydı her zaman
mezarına uğrardı
alıp eline bir parça müsvedde
enikonu yazardı
toprağın iman tahtasına sert bir yumruk indirdi
ahir zaman
bir bir süzülüyordu gözlerinden kıymetlileri
kan çanağı gözleriyle baktı mermere
buz gibi
çıplak
bir ölü için olabilirdi ancak
eski yakarışlarını özlüyordu
ona istediğini vermeyen Tanrı
bir de babasını almıştı utanmadan
ucundan çıkılmaz bir cümbüştü
ölümle hiç öpmediği gibi öpüştü
bir çiçek koparıp ademden
bin dert verdi yırtık cebinden
yakarmak mı faydasızdı
susmak mı?..