Ey çenemi titreten ayrılık
neden dövmüyorsun beni sözlerinin kırbacıyla
çözemiyorum artık gözlerindeki düğümleri
ve köpürmüyor kanındaki öfke bana
anadan üryan saflığınla beni kucaklamanı istiyorum
gerçekliğinin yüzüme çarpmasından bıktım
O gün ne yağmur vardı sel olup taşacak
Ne fırtına vardı esip gürleyecek
Ne çocuk vardı düşüp ağlayacak
Sadece bir baş vardı omzunda sanki onlarca ton
Ne bir yel vardı harmanı savuracak
Ve açtığı zaman çiçekler yine dağlarda,
Vurduğunda güneşin kızılı aynalara,
Sanki delercesine yükseldiğinde arşa yumruklar,
Uyandırınca uyuyanları halkın gür sesi,
Yeşerince fidanlar çırılçıplak toprakta,
gelecek her yarın
geçmiş dünlerini aratmıyordu
sigarası tat vermiyordu artık
aşık olmamış gibiydi sanki hiç
Viranelerin yasçısı baykuşlara döndüm,
Gördüm de hazanında bu cennet gibi yurdu,
Bana öl deseydin eğer bin kere ölürdüm,
Ya rab beni evvel getireydin ne olurdu?
artık kulaklarında koşuşturmuyordu çocuklar
ne mahalle maçları ne gazoz kapakları
geriye sadece anlatılacak bir hikaye
ve alınacak bir intikam bıraktılar
ne kadar yiyemeseler de akşam yemeklerini
kin yutarak doyuyorlardı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!