Solgun Hayal Şiiri - Kasım Kobakçı

Camlarda titreyen, o solgun hayal,
Sırrını döküyor, sessizce yere.
Bakışlar kaybolur, derin maziye,
Zamanın akışı, durmaz bir seldir.
Geçmişi andıkça, solar tüm renkler,
Görüntü silinir, kalmaz bir eser,
Hakikat orada, gizli bir eldir.
*
Duvarın yüzünde, asılı duran,
Yorgun bir şahittir, geçen yıllara.
Kimse de bilemez, nicedir yaran,
Tozlanmış yüzeyi, benzer yollara.
Çatlayan sabrıyla, bekliyor bizi,
Silinmiş gitmiş bak, o eski izi.
Hatıra dedikleri, boş bir yalan,
Geriye, kederli bir boşluk kalan.
Gösterir bizlere, yalan dünyayı,
Unutur sabahı, görmez rüyayı.
*
Kimler gelip geçti, o çerçeveden,
Hepsi de, bir gölge oldu nihayet.
Kurtulmak imkansız, dertten kederden,
Söylenir dillerde, garip rivayet.
Bir nefes misali, uçup gittiler,
Ömrü de, orada heder ettiler,
Duyulmaz kimseden, artık şikayet.
*
Hafıza denilen, o nankör kuyu,
Yutuyor her şeyi, vermiyor geri.
Bulanık akıyor, ömrün o suyu,
Bilinmez gidenin, meçhuldür yeri.
Sırça köşk içinde, yaşanan anlar,
Elbet bir gün gelir, onu da anlar.
Işığı yansıtan, camlar karardı,
Eskiden, neşeli günler yaşardı.
Şimdi o akisler, birer bilmece,
Çözülmez düğümdür, o her bir hece.
*
Karşında durana, yabancı bakar,
Tanımaz kimseyi, hafızası yok.
Yağmurlar yağınca, ırmaklar akar,
Sinemi deliyor sanki, zehir ok.
Vefasız dost gibi, döner yüzünü,
Göstermez baharı, saklar güzünü,
Artık bu uykudan, uyanan da yok.