Hiç tanışmadım seninle, melek…
Adını bilmeden düştün rüyalarımın kıyısına.
Sanki gecenin bir yerinde
gökyüzü avucundan küçük bir yıldız bırakmış
sol yanıma…
Üç gecedir orada uyuyor gibisin;
kalbimin altında saklanan
sessiz bir kuşun kanadı gibi,
hafif ama inkâr edilemeyecek kadar yakın.
Ben anne değilim…
Ama sen, bir annenin göğsünden kopup
rüyalarımın kapısını çalan
küçücük bir emanetsin.
Neden benim gibi konuşuyorsun, melek?
Neden sesin, hiç duymadığım hâlde
içimde çok eski bir şarkıyı uyandırıyor?
Neden sana yabancı değilim de
sanki kalbimin unutulmuş bir odasından geliyorsun?
Belki bazı ruhlar
dünyada karşılaşmadan önce
gökyüzünde birbirini tanır.
Belki sen,
bir annenin gözlerinden süzülen
küçük bir ışık parçasısın
ve yolunu şaşırıp
benim geceme konuyorsun.
Bilmiyorum…
Ben mi fazla hissediyorum,
yoksa kalbim mi
görünmeyen şeylere kapı aralıyor?
Bildigim tek şey şu:
Üç gecedir
sol yanımda bir melek var.
Kimin emaneti olduğunu bilmeden
onu kalbimin en sessiz yerine saklıyorum.
Sanki gökyüzü bana
küçücük bir sır emanet etmiş…
Ve ben,
adını bile bilmeden
onu incitmekten korkuyorum.
Kayıt Tarihi : 12.08.2026 22:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!