Sol Yanım Acıyor Annem

​Sol Yanım Acıyor Annem...

Anne sevgisi, insanın ruhuna atılan ilk düğüm, hayata bağlanan ilk köprüdür. "Sol yanım acıyor annem" feryadı sadece fiziksel bir ağrıyı değil; eksilen bir parçayı, dinmeyen bir özlemi ve sığınılacak o en güvenli limanın uzağında kalmış bir kalbin sızısını anlatır.

​Dünyada pek çok dilde, binlerce kelime sevdayı anlatmak için yarışır. ama! hiçbiri bir çocuğun "Anne" derken dudaklarından dökülen o saf sığınma ihtiyacını karşılayamaz.

Anne; sadece bir ebeveyn değil, ruhun coğrafyasındaki en korunaklı bölgedir. İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, saçlarına aklar düşse de, kalbinin bir köşesinde hep o dizlerine başını koyup ağlamak isteyen çocuk yaşar.

​Boş Kalan Eller ve Yarım Kalmış Hikayeler...

​"Sol yanım acıyor" haykırışımız aslında kalbimizin tam ortasında açılan o devasa boşluktur. Anne ile olan bağımız, Henüz biz dünyaya gözlerimizi açmadan, o mucizevi kordon bağıyla başlar. O bağ kesilse de ruhsal bağ asla kopmaz. Ancak hayat bazen bizi o sıcaklıktan mahrum bıraktığında ya da aramıza mesafeler, vedalar girdiğinde; o görünmez bağ gerilmeye başlar.

​Bir evladın annesine duyduğu özlem, dünyanın en ağır yüküdür... Çünkü anne;
​Korktuğumuzda sığındığımız tek gerçek kale,
​Yaramız kanadığında üfleyerek iyileştiren şifacı,
​Hiç kimsenin anlamadığı anlarda sessizliğimizi okuyan tek kitaptır.

​Annesini kaybeden ya da ondan uzakta yaralı bir bağla yaşayan her insan, aslında kendi çocukluğunu yitirmiş gibidir. "Sol yanım acıyor annem" tam da bu eksikliğin ifadesidir...

Yemek masasında boş kalan o sandalye, bayram sabahlarındaki o hüzünlü sessizlik ve her başarıda gözlerin kapıda bir çift gururlu gözü araması...

​Bu acı, insanı olgunlaştırırken bir yandan da hep biraz çocuk, hep biraz boynu bükük bırakır. Sevgi doludur kalbi yaralı insan; çünkü annesinden aldığı o sonsuz şefkati kime vereceğini bilememenin sancısını çeker. İçindeki o büyük sevgi havuzu, dökülecek bir mecra bulamadığında taşar ve gözyaşı olur.

​Ana kucağı hiç Kapanmayan bir Yaralı Kucaktır.
​Anne-çocuk arasındaki bağ, evrendeki en saf ve en trajik bağdır. Bir gün ayrılacağımızı bilerek, her geçen gün daha çok bağlanırız. Eğer bugün sol yanın acıyorsa, bu aslında bir zamanlar orada çok büyük bir sevginin kök saldığının kanıtıdır.

​Gözyaşların, annene olan sevginin sessiz duasıdır. Unutma ki, bir anne dünyadan göçse bile, evladının kalbinde attığı her adımda, aldığı her nefeste ve "sol yanım" dediği o kutsal sızıda yaşamaya devam eder.

​
​