Sokakların Cinneti Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Gecenin bu vakti kim tutar elimden
Sokaklar doğurur beni yeniden
Bir kaldırım dikişinde unutulmuş ayakkabı
Bir lambanın altında dağılmış ruj izi

Yürüyorum
Bildiğim bütün yasakların tam ortasından
Islık çalar geçerim
Bir kadın omuzunda şehrin tüm renklerini
Taşır gibi süzülür kenardan

Işıklı sokaklar
Her gece biraz daha renklenir
Duvarlarda eski ilanlar
Kurumuş ağız kokusu
Terlemiş bozuk paralar

Kimse sormaz nereye gittiğini
Sabahı olmayan bir adamın
Kimse bilmez
Bu sokaklar herkes bir başkasının hayalinin
Işıklarında kaybolur

Ben içimdeki bütün kapıları
Kilitledim
Ama bu sokaklar
Onların anahtarını göğsünde saklar
Ve her gece biraz daha
Islanır gökyüzü

Sokakların cinneti
Kaldırım taşlarının dilinde
Bir ağıt
Ve ben
Bu ağıtın en uzun karanlığındayım