Şizofren Şiiri - Naile Öztürk

Merhaba sevgilim,
bu sana sayısız mektuplarımdan yine biri…
adresini çoktan unuttum,
çünkü artık hiçbir yer
senin kadar “yer” değil.
Burası hastanenin birinci katı,
yatak, duvar, oda… her yer bembeyaz.
Bir tek içim kirli kaldı senden,
bir tek kalbim hâlâ sen diye çarpıyor
yasaklı bir isim gibi.
Sadece demirli camlardan dışarıyı seyrediyorum geceleri,
özgürlüğün sesini değil,
senin gelmeyişini dinliyorum.
Adımlar var koridorda,
her biri sana benziyor,
ama hiçbiri sen değil.
Biri geliyor,
sen sanıyorum…
gözlerimi kapatıyorum,
gerçek bozulmasın diye.
Bana şeker verdiğini düşünüp içiyorum o küçük ilacı,
oysa tadı hep eksik,
tıpkı sensiz geçen zaman gibi.
Odada, sandalyede hayatı izlemek ne zormuş,
insan kendine bile yabancı kalıyormuş burada.
Aynam yok artık,
çünkü yüzümü hatırlamak istemiyorum—
sen yokken bana ait değil.
Doktorlar konuşuyor,
“ilerleme var” diyorlar,
oysa ben geriye gidiyorum sevgilim,
ilk sana düştüğüm güne…
çünkü en azından orada
henüz kaybetmemiştim seni.
Geceleri adını sayıklıyorum,
gündüzleri susuyorum.
İki ayrı zaman,
tek bir yokluk: sen.
Biliyor musun,
artık bazı şeyleri hatırlamıyorum…
isimler siliniyor, yüzler dağılıyor,
geçmişim su gibi akıp gidiyor içimden.
Tutamıyorum.
Bir gün hemşire adımı sordu,
cevap veremedim.
Sonra kendime sordum:
“Ben kimim?”
Yine sustum.
Ama seni sordum içimde,
her şey sustu…
bir tek sen konuştun.
Ellerim titriyor bazen,
defteri tutamıyorum,
harfler birbirine giriyor,
tıpkı düşüncelerim gibi.
Ama sen…
sen hiç karışmıyorsun,
hep aynı yerdesin içimde:
en derinde,
en dokunulmaz yerde.
Burada herkes bir şeyleri unutmaya çalışıyor,
ben ise seni unutmamak için savaşıyorum.
Çünkü biliyorum,
seni kaybedersem
ben tamamen yok olacağım.
Belki bir gün kapılar açılır,
beni buradan çıkarırlar,
ama korkuyorum sevgilim…
ya seni dışarıda bulamazsam?
ya bu dört duvar
seni saklayan tek yer ise?
O yüzden kalıyorum burada,
seninle delirdiğim yerde,
seninle eksik kaldığım yerde.
Şimdi bu mektubu bitiriyorum,
belki yine ulaşmaz sana,
belki sen hiç okumazsın…
ama ben yine yazacağım,
çünkü yazdıkça biraz daha var oluyorsun.
Ve şimdi anlıyorum—
yavaş yavaş siliniyorum bu dünyadan,
parça parça eksiliyorum kendimden…
Herkesi unuttum,
kendimi bile…
ama bir sen kaldın
ve sana dair her şey.