Şişede ki sevda Şiiri - Naile Öztürk

​Her dalga,
Seni bana getiren bir müjdeydi sanki.
Kıyıya vuran her köpükte,
Adının sessiz harfleri saklıydı.
​Diz çöker, suya bakardım;
Gözlerimde seni büyütür, sana dolardım.
Sığdıramadım bu sevdayı içime,
Bir şişeye hapsedip bıraktım akıntıya;
Belki bir sabah, avuçlarına çarpar diye...
​Deniz sonsuz,
Yollar tuzlu,
Umut... Kırılgan bir cam gibi.
Yine de kalbimi bıraktım o serin sulara;
Çünkü seni sevmenin başka yolu yoktu,
Kıyıda çaresiz beklemekten başka.
​Eğer bir gün,
Islak ellerinle o şişeyi açarsan;
Bil ki içinden çıkan sadece bir kağıt değildir.
Geceme sığmayan hasretim,
Adına susamış dualarım ve
Sana ait olmaktan vazgeçmeyen yaralı yüreğimdir.
​Şimdi her dalga hem umudum, hem sızımdır.
Eğer bu deniz sana gidiyorsa,
Ben hâlâ yaşıyorum demektir.
Ama o şişe bir kayaya çarpıp kırılırsa;
Bil ki dağılan cam değil,
Benim ruhumdur dalgalarda...
​Tuzlu suya karışan her harf,
Adını fısıldar karanlığa.
Yıldızlar bile duyar bu sessiz çağrıyı;
Ama sen...
Belki rüzgar sanıp geçersin.
​Ben seni denize anlatacak kadar çaresiz,
Sonsuzluğa emanet edecek kadar cesurdum.
Sevdamı saklamadım; gömdüm maviliğe,
Çünkü mavi, en çok sana yakışıyordu.
​Şimdi her akşam ufka bakıyorum;
Bir gemi değil, bir mucize bekler gibi...
Belki bir gün, ellerinde o tuz kokusu,
Gözlerinde benim adım,
“Buldum!” dersin...
İşte o zaman anlarım;
Mavi, beni sana boşuna taşımamış.