Sızıntı Şiiri - Hatice Güzen

Sessizliğin içinden geçen
bir suda
ayrık bir gölge gibi
ilerliyorum

​Su
beni taşımıyor
içinden geçiyorum

​Bakışın
açık kalmış bir iç kapı
menteşesi hüzün
eşiği rüzgâr
tutulan bir yerinden
sızıyor hayat

​Yaklaşamıyorum

​Dokunsam
bir sönme ihtimali
dokunmasam
bir ömür sızıntı

​Gülüşün
suya değen o keskin ışık
gözümü alıyor

​canımı y’akmıyor

​Kıyıya çekilmek de
sevene yakışmıyor