Siste Kaybolan İzler Şiiri - Seyrani Göl

Sen gittikten sonra bir sis çöktü; içime, evime...
Öyle bir çöktü ki, gökyüzüyle yeryüzünün arası silindi.
Uzaklar görünmez oldu, sesler yabancılaştı.
İnsan bazen yolunu karanlıkta değil,
belirsizliğin içinde kaybediyormuş meğer.

Ayazı tanıyordum artık, zemherinin sertliğini de.
Ama sis başka bir şeydi.
Ne yalnızca gözü örtüyordu, ne de yolu.
İnsan bazen kendi sesine kadar uzak düşüyordu içinde.
Yönleri bulanıklaştırıyor, bildiğin yolları yabancılaştırıyor, dün emin olduğun şeyleri bugün yeniden düşündürüyordu.

Bir süre yürüdüm öylece.
Arkamda bıraktığım izler gözden kayboluyordu.
Ne geldiğim yer seçiliyordu artık, ne de varacağım yer.
Sanki dünya, bütün işaretleri örtmüştü önümden.

İnsan her zaman önünü görerek yürümüyor.
Bazen yalnızca inandığı için adım atıyormuş.
Çünkü bazı yolların cevabı, ufukta değil, sabırla atılan adımlarda saklıymış.

Sis koyulaştıkça içimdeki ses daha belirgin duyulmaya başladı.
Dışarıda kaybolan yönler, içeride bir pusulaya dönüşüyordu.
Ne garip...
Bazen insan, kendini kaybettiğini sandığı yerde kendine biraz daha yaklaşıyormuş.

Vakit geçti.
Sis ağır ağır çekilmeye başladı.
Önce bir ağaç göründü uzakta, sonra yolun kıvrımı, sonra da gökyüzünün solgun maviliği.
Ve ben, kaybolmadığımı fark ettim.
Sadece önümü göremiyormuşum.
Yol hep oradaymış.

Şimdi ne zaman hayat bir sis perdesi çekse önüme, hemen korkmuyorum.
Her sis dağılır.
Belirsizlik bir gün çözülür.
Ufuk yeniden görünür.
Ve insan, bazen yolu gördüğü için değil,
yürümeyi sürdürdüğü için varır menziline.
S.GÖL