Sıradan Bir Gün Şiiri - Kasım Kobakçı

Sıradan bir gün başlangıcı,
Uyanınca sabah vakti,
Arınmak için su yetti.
Yemek bitti, dertler gitti
Yalnızlık başıma kaktı.
*
Dostum Ali ile buluştum,
Birlikte hayale daldım.
Bomboş odalar, sessiz ev
Anılarla dolu her yer.
Eski bir şehir burası,
Ankara derler adına,
Kimse bilmez ne olduğunu.
*
Lakin sormak nafile,
Ne bayram, ne seyran var.
Bana kalırsa bu düzen,
Pek de tekin görünmüyor.
Belki de bir oyun bu,
Siyaset kazanı kaynar,
Sonu gelmez bu kavganın.
*
Odamda bir pencere var,
Seyrederim şu dünyayı,
Aşağıda akan nehri,
Gözlerimin önünde durur.
Eski Başkent’in ışığı,
Sönmüş artık, feri gitmiş.
*
Kim bilir, ne canlar yandı,
Bu topraklar üzerinde.
Şimdiyse, sessiz ve ıssız,
Kendi halinde, yaşar gider.
Ankara'nın ayazında,
Donar kalır umutlar.
*
Bir zamanlar, ne şenlikti,
Bu sokaklar, bu caddeler.
Şimdiyse hüzün çökmüş,
Herkes, kendi derdine düşmüş.
*
Eski bir masal gibi,
Anlatılır durur, her yerde.
Tanrıların yurdu derlerdi,
Bu topraklara, bir zamanlar.
Şimdiyse, virane kalmış,
Her köşesi, ayrı bir dert.
*
Surlar, saraylar yıkılmış,
Yerine binalar dikilmiş.
Ah, keşke bir rüzgar esse,
Götürse tüm bu pisliği.
Yeniden doğsa güneş,
Şu yorgun şehrin üzerine.
*
Bir gemi yanaşır kıyıya,
Yükü ağır, dertli başı.
İçinde, bin bir çeşit insan,
Her biri, ayrı bir hikaye.
Kimisi, umut arar,
Kimisi, kaçar geçmişten.
*
En azından bu sefer,
Limanı bulmuş olsalardı,
Yine iyi derdik ya,
Ne çare ki, bu deniz,
Tuzaklarla dolu, her an.
Kaptan şaşırmış yolu,
Gemi batar, canlar yanar.
*
Boğazın suları serin,
Derindir, bilinmez sonu.
Bir gemi daha vuracak,
Kıyıya, pir vuracak.
Her şey düzelecek elbet
Sen de kaçırma, bu anı.
*
Balkonda, yeni bir şey yok,
Yine aynı hava, aynı ses.
Baharı beklerken, kış geldi,
Güneş, yüzünü göstermedi.
Unutmuşum yazmayı,
Zaman nasıl da geçmiş.
*
Temizlik saati gelmiş,
Evi barkı toparlamalı.
Tarihi şarap şişeleri,
Sergilenir müzede şimdi.
Geçmişten kalan anılar,
Birer birer canlanır gözümde.
*
Tiyatro sahnesi boş,
Oyuncular gitmiş çoktan.
Temiz eller çekilmiş,
Bu kirli dünyadan.
Barmenlerin notları,
Kapıda asılı kalmış.
*
Sonrası malum hikaye,
Kimse bilmez ne olduğunu.
Perasaray’ın koridorları,
Sessiz ve ıssız şimdi.
Söylenmeyen ne kaldı,
Anlatılacak çok şey var.
*
Yazarken bunları, bir bir,
Geçip gitti zaman.
Bir oyun gibi, bu hayat,
Yeniden başlamalı şimdi!