Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Neredesin sevgilim, beni yalnız bıraktın,
Gidişinle canımı, ateşe atıp yaktın,
Çekip giderken neden, neden acıyla baktın,
Yetimden daha yetim, beni öksüz bıraktın.

Hayallerim paramparça, yüreğimi acıtıyor,
Anlamakta direnenler, şu yüreği acıt diyor,
Sizin için mi verildi, yıllarca verilen kavga,
Sizin bencil bakışınız, ne yazık bizi itiyor.

Küçücük bir çocıxtım,
Top oynadım acıxtım,
Ekmege salça sürdüm,
Hemen küçeye çıxtım.

Yaşayan bir ölüyüm, görünse de bedenim,
Ben hala ayaktayım, vardır elbet nedenim,
Döner diye beklerim, benden çekip gidenim,

Son nefesi verirken son kez göreyim onu,
Onsuz bende var olan, acının her bir tonu.

Acımazsan düşene, insanım diye gezme,
Ben insanım diyorsan, sakın kimseyi ezme.
İnsanlığa sahip çık, insan olmaktan bezme,

Analar baş tacımızdır
Yoklukları acımızdır
İnsanlıkta ki ölçümüz
Müspet bakış açımızdır

Geniş mi bakış açın
Halinden anla açın
Nasuh tövbe ederek
Yeni bir sayfa açın

İnsan kalmaksa amacın
Meyve vermeli ağacın
İnsanlığı yaşa yaşat
Tatlıya dönüşsün acın

Acının rengi yoktur
Ölümün dengi yoktur
Acıyı yarıştıran
Bedhah insanlar çoktur

Sensin benim aradığım,
Uğruna can adadığım,
Affına mazhar olmazsam,
Bitmez benim ağladığım.