Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ji medinı ne gıştime,
Bina güla negırtime,
Dengı Resul nebıstime,

Brindarım, brindarım,
Ez jı tera evindarım,

Evrensel doğrular,
Ne benim,
Ne senin,
Ne de onundur
Elbette herkesin,
Her topluluğundur,

Bürütten öteye netin
Önemli bil ki niyetin
Kendini Cennetlik görme
Elinde yoktur senetin

Bu dünya hepimizin, hepimizin bu toprak,
Bizim için kımıldar, ağaçlarda her yaprak,
Şölenlerle dolmalı, her cadde ve her sokak,

Geliniz hep beraber, el ele tutuşalım,
Kim kimi kırmış ise, geliniz barışalım,

Onurluyum diyenlere, diyorum ki empati yap,
Empati yapmazsan eğer, ta Bağdattan döner hesap,
Onur fıtratın unsuru, herkese eşit verilmiş,
Onur kırıyorsan eğer, gecikmeden Allah'a tap.

Entel dantel birileri, ahkam kesip yazmaktalar
Kendileri hep haklıdır, sağa sola kızmaktalar
İktidarın desteğiyle, zorbalıkta azmaktalar

Din muamele bilirdim, muameleyi din yapmışlar
Başkasını uyarırken, bu beyler yoldan sapmışlar

Sen gittin gideli, bilsen ne oldu,
Evimin direği, yıkıldı gitti,
Gözlerim buğulu, yaşlarla doldu,
Umutlarım vardı, tükendi bitti

Karajdağın başı, kar ile duman,
Kesmişler adıma, bozulmaz ferman,
Dağlarda gezerim, ararım derman,

Düşmüşler ardıma, öldürmek için,
Bu büyük sevdamı, görmezler niçin.

Ben her nefes soludukça, yolculuk sürüp gitmekte,
Adımlarımı attıkça, sayılı soluk bitmekte.

Ayaklarım yol almıyor, yol alan benim yüreğim,
Menzil nerde bilinmiyor, farkında olmak dileğim.

Durmam artık bu şehirde,
Ben de çekip gideceğim,
Gözüm kalsa da geride,
Geriye dönmeyeceğim,