Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Unutur sanmışsın, dost bildiklerin,
Unutması mümkün değil dostların,
Bilinmez dostluktan kast ettiklerin,
Arkasında kavga, varsa postların.

Dostluk vefa ister, ister sadakat,

Susulacak yerde sus
Pusulacak yerde pus
Diyorum ki kardeşim
Kusulacak yerde kus

Din yalnızca Allahın kelamı Kurandır,
Münafık bunun dışında yol arayandır.

İnsanlık borcum vardır, insan olan herkese,
Allah en güzel yardır, kimse düşmesin ye'se,
İnsan olan uyandır, fıtratındaki sese,

İnsanlık düşmanları, akıtmaktadırlar kan,
İnsanlık onuruna, bedenim olur kalkan,

Her kim olursa olsun, yolsuzluklara dalan,
Hadi beni aldattı, attı binlerce yalan,
İnsan olamayanlar, Müslüman da olamaz,
Münafıklık olacak, ondan geriye kalan

Doğruyu kim söylerse söylesin doğrudur,
Yeter ki doğruyu ölçen ölçün bulunsun,
Doğruyu bilmenmek asıl ruhta ağrıdır,
Yoksa gerçekten üzülenlerden olursun.

İstikamet üzre beni, hidayetle tanıştır,
Genlerime nakşedilen fıtratımla barıştır,
Fıtrat ilahi rızanın, kuldan istediğidir,
Fıtrata muhalif olan her ne varsa yanlıştır.

Her gün yeni bir yıldır, her an yeni bir anı,
Fıtrata sahip çıkmak, yüceltir her insanı.

Ey üstünlük taslayan, sanma ki sen büyüksün,
Aslında varlığınla, insanlık için yüksün.

Şu dünyanın çarkı döner
İnsan olanlar seyreder
Çark ile beraber döner
Şaşırınca insanoğlu

Şaşırmakta insan için